CONTATTI ARTISTICI POLACCO-ITALIANI 1871-1939

Konferencja „Polsko-włoskie kontakty artystyczne 1871-1939”, której treść zebrano w niniejszym tomie, poświęcona została malarzom, rzeźbiarzom, architektom, a także pasjonatom sztuki: mecenasom, organizatorom muzeów oraz rozmaitych projektów i działań artystycznych z pogranicza sztuk wizualnych, literatury, teatru i kina.

Pierwsze eseje poświęcone są działalności polskich artystów plastyków w Rzymie i we Włoszech na przełomie XIX i XX wieku, ale także podejmują kwestię mecenatu i kolekcjonerstwa. Jest to nie tylko chronologiczny przegląd twórczości malarzy i rzeźbiarzy, śledzący ewolucję od romantyzmu en plein air, idealistycznego nazarenizmu, akademizmu i realizmu do symbolizmu, ale także przegląd zagadnień dotyczących różnych form życia artystycznego. Kolejne eseje ukazują nowe aspekty relacji polsko-włoskich, w tym włoskie inspiracje w polskiej architekturze, recepcję polskiej sztuki na łamach włoskiej prasy, ale także twórczość artystów żydowskich należących do polskiej kolonii.

Dwudziestolecie międzywojenne poszerza zawartość tomu o nurty awangardowe – włoski futuryzm i malarstwo metafizyczne oraz ich recepcję w Polsce, a także polski formizm i konstruktywizm.

CONTATTI ARTISTICI POLACCO-ITALIANI 1944-1980. CINEMA – TEATRO

Tom porusza szereg zagadnień związanych z relacjami polsko-włoskimi w dziedzinie filmu i teatru.

W latach 1948-1956 na ekranach polskich kin zagościło ponad dwadzieścia neorealistycznych filmów fabularnych, w tym sześć dzieł Vittorio de Sica. Z kolei obecność polskiego kina we Włoszech datuje się od sukcesu filmu Kanał (Wyklęci z Warszawy) Andrzeja Wajdy, który został zaprezentowany na festiwalu w Cannes w 1957 roku. W dobie wielkiej subwersji kina nowoczesnego, którą Szkoła Polska, pierwsza po włoskim neorealizmie ważna szkoła filmowa okresu powojennego, wyprzedziła o kilka lat, kino polskie zdawało się być jej częścią. Ówcześni włoscy krytycy próbowali interpretować „polski fenomen” poprzez filmy Andrzeja Wajdy, Andrzeja Munka, Jerzego Kawalerowicza, Wojciecha Jerzego Hasa, Kazimierza Kutza, Janusza Morgensterna i Stanisława Rozewicza.

W Polsce filmy Vittorio de Sica, Federico Felliniego, Luchino Viscontiego i Giuseppe De Santisa stały się źródłem inspiracji dla plakacistów, m.in. Tadeusza Gronowskiego, Henryka Tomaszewskiego, Jana Lenicy, Waldemara Świerzego i Franciszka Starowieyskiego. Włoska szkoła neorealizmu spotkała się z polską szkołą manifestu. Manifestanci posługiwali się szerokim wachlarzem technik – malarstwem, rysunkiem, fotografią, kolażem – czerpiąc inspiracje z wielu stylów, od kubizmu po surrealizm, od abstrakcji geometrycznej po op art i pop art.