Przedstawione wyniki badań pokazują, że Amerykanie i Polacy odmiennie rozumieją i konceptualizują szczęście, co wiąże się ze specyficznym dla każdej kultury sposobem postrzegania rzeczywistości i systemem wartości. Analiza pozwala również wskazać wartości centralne dla obu kultur, a tym samym określić aksjologiczny wymiar pojęcia szczęścia w amerykańskiej odmianie języka angielskiego i w języku polskim.

W przypadku amerykańskiego angielskiego wyłania się pragmatyczny kod szczęścia, w którym istotną rolę odgrywają wartości materialne, zawodowe i hedonistyczne. Polski sposób konceptualizowania szczęścia opiera się natomiast w większym stopniu na wartościach interpersonalnych i duchowych, tworząc umiarkowanie romantyczny model szczęścia. Szczególnie interesujące będzie zestawienie obu tych sposobów konceptualizacji z potencjalnie odmiennym obrazem szczęścia charakterystycznym dla włoskiego „oprogramowania kulturowego”.

Wykład podejmuje tym samym również szerszą refleksję nad relacją między językiem, kulturą i sposobem postrzegania świata, potwierdzając wnioski płynące z hipotezy Sapira-Whorfa, zwłaszcza w zakresie determinizmu i relatywizmu językowego.

Wykład zostanie wygłoszony w języku angielskim.